...na zakrecie...

I znow nie bylo nikogo, gdy potrzebowala pomocy. Odwrocili sie od niej. Tak, ona to wszystko wiedziala, nie mogli inaczej. Czula sie winna, ze musiala prosic... Nie odmowiliby jej wtedy. Bolalo ja jednak co innego. Niesprawiedliwosc tego swiata. Znow wrocila do krainy, ktora kiedys byla jej domem. Usiadla i spojrzala na siebie. Byla sama, zupelnie sama, dookola smutek. Zal. Zwatpienie. Zlosc. Zawisc. Bylo jej ciezko. Zawiodla siebie. Gdyby tylko przez chwile bylo cicho. Beznadziejnie szukala jakiej przyjemnej mysli, czegos z czego mogla sie cieszy, ale wciaz waracala w to samo miejsce. Byla zmeczona, nie mogla zrozumiec jak to sie stalo, ze znow sie rozsypala...